— Erdem GünayBir fincan kahvenin bir ömür boyu hatırı olurmuş — Havva ablamdan öğrendim
Havva ablamla olan anılarım, pek çoğumuz gibi, çocukluk yaşlarıma dayanıyor. Sülalemizin en büyük torunu oydu — biz doğduğumuzda o çoktan hayatımızdaydı.
Özellikle bayramlarda köye gelişini dört gözle beklerdim. Çünkü o geldiği zaman içimi bir huzur, bir heyecan kaplardı — sanki gökkuşağı açmış, güneş doğmuş, bahar gelmiş gibi.
O zamanki çocuk aklımla, herhalde büyüdüğümü, güçlendiğimi ona ispatlamak isterdim. Çıtlık ağacına tırmanır, salıncakta hızlı sallanır, salıncak kurmak için dallara tünerdim — bütün bu marifetlerimi ona sunduğumu hatırlıyorum.
Ama benim asıl paylaşmak istediğim anılar çok daha yakın zamandan.
Bir keresinde köyde Burçin’le filtre kahve içmek için bir paket kahve almıştık. Demlemek için ablama gittik. Ablamın zaten açılmış bir paketi vardı, ondan demledik; ama biz aldığımız paketi de ona bıraktık, geri İstanbul’a getirmedik.
Sonrası ömür boyu unutmayacağım bir hikâye. Onca bağ bahçe işinin arasında hiç mi yorulmazdın ablacım? Hiç mi dalgınlığına gelmezdi? Her Allah’ın günü “filtre kahve seviyoruz” diye bizi nasıl da güzel davet ederdin. O içtiğimiz kahvelerin her bir yudumunun sayılı olduğunu bilseydim, yavaş yavaş içerdim. Kim hangi kahveyi seviyorsa ona o kahveyi sunacak kadar düşünceli bir insandın, ablacım.
Bir de çiçek muhabbetimiz vardı bizim. Çiçekleri çok sevdiğimi bildiği için, dağda bayırda karşılaştığı güzel çiçeklerin resmini çeker, bana atardı. Ben de ona kendi çiçek resimlerimi gönderirdim.
Birkaç senedir yetiştirmek için uğraştığı badem bahçesini uzaktan gördüm yakında. Bu sene soğuk da vurmadığı için bademler çok güzel çiçek açmış — ama maalesef ablam aramızdan erken ayrıldığı için bunları göremedi. Bunun burukluğu hep içimizde olacak.
Ne ablamla ilgili, ne de Abdullah abiyle ilgili — hiçbir olumsuz, karamsar, art niyetli bir tek olay bulamıyorum hafızamda. “Bir tane vardır elbet, onlar da insandı” diyorum kendi kendime, ama bulamıyorum.
Ne çabuk kaybetmişiz sizleri…